De WeLLevator™, de tool voor gemakkelijk pipetteren in een 96 wells plaat

Veel testen op het lab worden tegenwoordig gedaan in 96-wells platen, waarbij veel gebruik gemaakt wordt van een zogenaamde multichannel pipet. Met deze pipet kunnen 8- of 12-welletjes gevuld worden. Gebruik van deze pipet is vaak lastig omdat er meerdere wells tegelijkertijd gepipetteerd worden.

Wellevator

Vaak is het een uitdaging om de pipetpunten juist uit te lijnen in en 96 wells plaat waardoor bijvoorbeeld de cellen of de pellet geraakt wordt. Dit kan klachten aan de pols als gevolg hebben. Met de komst van de WeLLevator™ kunt u dit probleem tackelen.

Wellevator-1Door de WeLLevator te gebruiken kunnen deze problemen verholpen worden. De pipet kan rusten op de WeLLevator, met als gevolg dat u nergens de pellet of de cellen raakt en geen last van uw pols. In combinatie met een magneet kan de WeLLevator gebruikt worden voor testen met magentische beads.

Voordelen

Gebruik van de WeLLevator heeft als grote voordeel dat er consistente resultaten worden behaald, en zekerheid dat alle wells hetzelfde behandeld worden. Ook de verminderde kans op problemen met de gewrichten, en de mogelijkheid om met magnetische beads te werken zijn grote voordelen.

Advertenties

Herprogrammering van stamcellen

Wetenschappers zijn al jaren bezig met het combineren van volgroeide cellen met embryonale cellen, maar beginnen nu pas te begrijpen welke mechanismes hieraan deelnemen. Wie kent er niet het schaap Dolly?

Schaap Dolly

In 1996 werd schaap Dolly gegroeid uit een uiercel van een volwassen ooi, een vrouwtjesschaap. Hiervoor werden de gespecialiseerde uiercellen “aangezet” tot een nieuwe taak, het uitgroeien van een nieuw organisme. Dat was de belangrijkste ingreep in het genetisch materiaal van het aankomend schaap. Daarna werd het gekloond en de tot geslachtscel omgebouwde cel in een draagmoederschaap geplaatst. Dolly was het enige geslaagde experiment uit meer dan 300 pogingen.

Induced pluripotent stem cells (iPS)

Het her programmeren van cellen kreeg steeds meer aandacht en schoot omhoog nadat er in 2006 werd ontdekt dat gespecialiseerde volwassen muiscellen konden worden aangezet tot nieuwe taken door slechts 4 genen. Hiermee werden de zogenaamde “induced pluripotent stem (iPS) cells” ontdekt. De methode was simpel genoeg zodat bijna ieder lab dit kon doen. Hiermee groeide ook de hoop dat het mogelijk kon zijn dat pluripotente cellen beschadigde of kapotte cellen kon herstellen of vervangen. Uiteindelijk na vele jaren onderzoek blijkt het gebruik van pluripotente cellen succesvol te kunnen worden toegepast, nadat in 2014 retinale cellen gekweekt uit pluripotente stamcellen, gebruikt werden in een transplantatie in het oog van een vrouw met een oogziekte. Dit was de eerste keer in de geschiedenis dat geherprogrammeerde stamcellen hiervoor werden gebruikt.(bron).

Aan dit alles zit één nadeel, niemand weet op dit moment exact hoe het “ombouwen” van volgroeide cellen naar pluripotente cellen werkt. Één van de problemen is dat het proces voor het maken van de pluripotente cellen niet effectief en variabel is. Alleen een kleine fractie van de cellen wordt omgezet naar pluripotente cellen en zelfs deze kunnen verschillen op minieme, maar belangrijke vlakken. Om het geheim van het omzetten naar pluripotente cellen te ontrafelen is er een internationale werkgroep opgericht met hierin de meest vooraanstaande wetenschappers op het gebied van stamcel technologie, genaamd Project Grandiose.

Onstaan van F-cellen, bron stemformatics.org

Project Grandiose

De grootste ontdekking van dit project is de ontdekking van een nieuwe categorie pluripotente cellen, de F-klasse cellen. Deze cellen verschillen van de iPS cellen op een van de strengste testen van pluripotentie; wanneer ingebracht in Muis embryo’s helpen ze niet met het maken van nieuw weefsel.

Het her programmeren van volgroeide cellen naar iPS cellen heeft nog vele geheimen en onderzoek om haar geheimen te ontrafelen is in volle gang. Één ding is zeker:

The one thing that we know is that it’s not magic,

there is a mechanism

 

bron: The Blackbox of reprogramming, David Cyranoski

Groeifactoren voor stimulatie celgroei in research setting

Groeifactoren zijn van nature voorkomende substanties die de mogelijkheid hebben om celgroei stimuleren. De groeifactoren zijn belangrijk voor de regulatie van verschillende cellulaire processen, en fungeren als signaalmoleculen tussen cellen. Ze initiëren cellen om te differentiëren en verouderen. Er zijn veel verschillende groeifactoren bekend die allen een andere invloed hebben op de cellen.

Reproduceerbaarheid

Voor het gebruik van groeifactoren in celassays is reproduceerbaarheid van de resultaten van essentieel belang. Eén van de stoffen die invloed heeft op de reproduceerbaarheid is endotoxine.

Endotoxines (lipopolysaccharides, LPS) worden geproduceerd in bacteriën zoals E. coli, die de meest gebruikte bacterie is voor de productie van groeifactoren.

Verschillende studies hebben nu bewezen dat endotoxine contaminatie, die aanwezig zijn in de groeifactoren geproduceerd in E. coli (1 EU/µg of 0.1 ng/ml), de cellen kunnen beïnvloeden. Dit beïnvloedt de reproduceerbaarheid van de celcultuur, omdat kleine verschillen in de concentratie van deze endotoxines onvoorspelbare effecten hebben op celkweek. Het gebruik van endotoxine-vrije groeifactoren verhoogt de reproduceerbaarheid van celkweek experimenten.

  • Verbeterde reproduceerbaarheid verhoogt consistentie in stamcel experimenten
  • Bespaart tijd en kostbare cellen
  • Leidt tot vereenvoudigde transfer van stamcel kweekprotocol voor pre-klinische research naar klinische trials

Invloed van endotoxine op celkweek experimenten, ORFgenetics 2014

Uitgebreid onderzoek laat duidelijk zien wat de invloed van endotoxines, toegestaan tijdens de productie van groei factoren in E.coli, is op stamcel onderzoek.